این مشت من است و این اختیار من ، این میتواند باشد و آن میتواند نباشد ، میتواند بشود و میتواند نشود

ولی در تناقض با همه رویاهای صادقه ام در آن تکانها و پیش بینی کردن و سپس نکردنها که همه صحیح بودند

من هنوز مثل افلاطون را به یاد دارم ، وهم نیست ، اعتقاد دارم

ولی پندار من در اختیارم در چرخیدن روی این کیبورد ، روی قرار فردا و پس فردا و روی خنداندن و گریاندن چه میشود !

آن قدر این فکر تکراری را تکرار کرده ام که نوشتن اش را تکراری تر می بینم ولی چاره ای نیست که بنویسم : آنکه آورده و میدانسته که چه آورده و چه خواهد شد علاقه ای وافر به فیلم دیدن داشته !

مثل فیلم پریشب ، آری میتوان تلقین کرد و میتوان در ذهن دنیایی آفرید که در ذهنی دیگر نیست !

و دوباره به یاد می آورم : این منم که ضربدر این پنجره را میزنم ! این منم که با کسی که منتظر است میتوانم حرف بزنم و میتوانم شکل بدهم فردا را امروز را ولی آن پیش بینی های بیداری ام چه میشود ! خطرهای بزرگه که می بینم و جا به جا میشوند !

ادعای پیشگویی نکردم ! مطمئن باشید!

چون هنوز نمیدانم اتفاق فردا مثل همه اتفاقات رفتنی است یا ماندنی ؟

قسمت بسیار اعظم تردید ها و پشیمانیهایم ناشی از دمدمی مزاج بودنم است که دیگر به انتهای اثبات رسیده است !

از طرفی این حال متغیر الاحوال بودن هم مزید بر علت میشود

خلاصه من غلط میکنم که هی تصمیم میگیرم بر بوق و کرنا میکنم و بعد از مدتی فسسسسسسسسسسسسس

ولی خوب اینجور که بویش می آید دیگر این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست !! کشک و بادنجان هم نیست !!

حالا بعد میگویم که چیست ؟

ولی خوب هر چه هست در این تصمیم به نقطه نظرات فمینیستی ام کاملا " عمل خواهد شد !

باورم نمیشود که من چقدر ام ؟ گاهی اینقدر بزرگ و گاهی آنقدر کوچک !

اصلا " ما آدم ها عادتمان است دنیای به این بزرگی را به اندازه احوالات خود کوچک میکنیم ! و حالش را می بریم و گاهی هم زجرش را میکشیم ! خوب البته به نفعمان است که موقع حالیدن فکر کنیم که دنیا همین قدر است و موقع داغیدن فکر کنیم که بابا دنیا بزرگه از همه مهم تر خدا بزرگه !

داشتم فکر میکردم تاریخ انقضای این دوران من تا کی است ؟!

امتحانات در راهند و من نمی دانم چرا اصلا" استرس مثبت ندارم که درس بخوانم!

و اما: